Zygmunt Popławski
Biografia
Zygmunt Popławski urodził się 24 grudnia 1912 w Białej Podlaskiej. Był synem Wacława i Aleksandry z domu Zalewska; miał czwórkę rodzeństwa. W Białej Podlaskiej ukończył szkołę powszechną, naukę kontynuował w szkole zawodowej w Brześciu, którą ukończył w 1933 r. Został tokarzem w Podlaskiej Wytwórni Samolotów i równocześnie odbył szkolenie pilotażowe w Lublinku. W 1934 r. powołano go do służby wojskowej, trafił do 5. pułku lotniczego. Ukończył szkołę lotniczą w Sadkowie, służył w eskadrze treningowej 5. pułku lotniczego, a następnie został przydzielony do 51. eskadry liniowej.
W sierpniu 1939 r. pełnił w pułku funkcję instruktora pilotażu; po wybuchu II wojny światowej wziął udział w walkach w składzie 55. samodzielnej eskadry bombowej. Po zakończeniu walk przedostał się na teren Łotwy, gdzie został internowany. Zbiegł z obozu na początku października i przez port Lipawę przepłynął łodzią na Gotlandię. Po zatrzymaniu przez Szwedów trafił do więzienia, gdzie podjął głodówkę. Został zwolniony z więzienia i udało mu się skontaktować z ambasadą polską w Sztokholmie. Następnie przez Norwegię przedostał się do Wielkiej Brytanii.
Zgłosił się do służby w Polskich Siłach Powietrznych, otrzymał numer służbowy RAFP-1528. W Anglii odbył przeszkolenie na sprzęcie brytyjskim w bazach Eastchurch i Redhill i został przydzielony do dywizjonu 301. 23 czerwca 1941 r. był drugim pilotem Wellingtona (R1026 GR-R), który uległ katastrofie w Kirklington podczas powrotu z bombardowania Bremy. Zginęło dwóch członków załogi, Popławski z ciężkimi obrażeniami trafił do brytyjskiego szpitala, był też leczony w Polskim Szpitalu w Perth.
Pomimo obrażeń uczestniczył 16 lipca 1941 r. w obchodach Święta Lotnictwa Polskiego, które odbywały się na stacji RAF Swinderby. Generał Władysław Sikorski promował Zygmunta Popławskiego, leżącego na noszach, na stopień porucznika. Został też wtedy odznaczony Krzyżem Srebrnym Virtuti Militari. Powrócił do latania bojowego. W roku 1943 r. został przydzielony, w stopniu porucznika-pilota, do dywizjonu 304 na stanowisko adiutanta. W tym dywizjonie wykonał kolejne 20 lotów bojowych. Latał nad Bremą, Rostok, Hamburg, Osnabrück, Cherbourg, Brest oraz Bologne. W 1945 r. powrócił do macierzystego dywizjonu 301, następnie został przeniesiony znów do dywizjonu 304. Tam zakończył służbę w stopniu kapitana. Podemobilizacyjnie pozostał w Wielkiej Brytanii; w 1948 r. wyemigrował do Kanady i zamieszkał w Hamilton. W 1987 r. powrócił do Anglii, a w 2003 r. przeniósł się do Dartmouth. Zmarł 8 stycznia 2009 r. w Domu Opieki św. Wincentego. Został pochowany na Mount Olivet Cemetery w Halifax.