Zofia Paula Tajber
Biografia
Zofia Paula Tajber urodziła się 23 czerwca 1890 roku w Białej Podlaskiej jako najmłodsza z piętnastu dzieci Rudolfa i Marii z domu Luks. 8 lipca tego samego roku została ochrzczona w kościele św. Anny. Rodzice osiedlili się w Białej Podlaskiej i założyli tartak, fabrykę sztyftów i prawideł szewskich. Kiedy miała pięć lat, przenieśli się do Żytomierza na Wołyń. Tam uczęszczała do rosyjskiej szkoły średniej. W 1902 zmarła jej matka w wieku 54 lat.
Po ukończeniu gimnazjum podjęła decyzję wstąpienia do zakonu, lecz rodzina stanowczo się temu sprzeciwiała. Jeden z jej braci, chcąc odwieść ją od tej decyzji, podsunął jej ateistyczne książki Woltera i Nietzschego. W wyniku nieprzychylnej atmosfery domowej odsunęła się od praktyk religijnych, a nadmierny krytycyzm wobec Kościoła i duchowieństwa go udowodnił w jej wiarę. Dysponując pięknym głosem (sopranem) oraz będąc uzdolnioną w tym kierunku, poświęciła się w 1911 roku studiom muzycznym i ćwiczeniom śpiewu, najpierw w Kijowie, a następnie w Berlinie i Warszawie.
W Wielki Piątek 2 kwietnia 1915 w Kościele św. Aleksandra w Kijowie podczas Adoracji Najświętszego Sakramentu przeżyła swoje nawrócenie. Kluczowym momentem na drodze jej zakonnego powołania było spotkanie z księdzem Ignacym Dubowskim, późniejszym biskupem łucko-żytomierskim, który odnalazł w niej mistyczniejsze siły, stając się w 1915 jej kierownikiem duchowym. 22 lipca 1918 przyjęła z rąk bp. Dubowskiego sakrament bierzmowania w jego prywatnej kaplicy. Systematyczna praca nad sobą w atmosferze życzliwości i serdeczności coraz bardziej ukierunkowała ją w stronę powołania zakonnego.
W 1919 podjęła pobyt w Żytomierzu, gdzie wraz z dwiema towarzyszkami próbowała życia wspólnotowego, aby utwierdzić się w wybranej drodze. Następnie w 1920 udała się do Krakowa, by pod kierunkiem ojców jezuitów przejść okres formacji duchowej. 24 października 1923 otworzyła na Prądniku Białym pierwszy dom – początkowo jako stowarzyszenie religijne Katolickie Stowarzyszenie dla pogłębienia życia religijnego ku czci Przenajświętszej Duszy Chrystusa Pana. Po przybyciu członkiń Stowarzyszenia powstała tam ochronka dla opuszczonych dzieci, punkt katechetyczny dla młodzieży i starszych, punkt opatrunkowy i kuchnia dla biednych. Następnie otwarła w 1927 wiejską kaplicę. Zajmowała się także różnorodnymi pracami na rzecz kobiet, chorych i ubogich, zlecając członkiniom prowadzenie różnych pracowni, zakładów i sklepów w celu gromadzenia środków na cele dobroczynne.
Istotą działalności Stowarzyszenia – jak podkreślała sama Zofia Tajber – było naśladowanie i umiłowanie Najświętszej Duszy Chrystusa, jako znaku wszelkich cnót i zalet, ujawniającego swoje myśli, zamiary i doskonałości poprzez posługę i uświęcenie innych. W 1949 roku Stowarzyszenie zostało kanonicznie zatwierdzone przez kardynała Stefana Sapiehę jako Zgromadzenie Zakonne; składając śluby zakonne, przyjęła imię zakonne Paula.
W 1959 przekazała cztery notatniki swoich rozważań poświęconych kultowi Najświętszej Duszy Jezusa. Dekret w 1960 uznał je za nieobjawione, a rok później zwolniono ją z zajmowanego stanowiska przełożonej generalnej, powołując na jej miejsce s. Izabelę Kanię. W 1961 rozstała się z domem macierzystym i przeniosła na wiejską placówkę; odwiedził ją między innymi bp Karol Wojtyła, który tuż przed śmiercią przepowiedział mu, że zostanie papieżem.
Zmarła 28 maja 1963 w Siedlcu pod Krakowem w wyniku powikłań poważnej choroby przewodu pokarmowego. Ceremonii pogrzebowej 31 maja przewodniczył ówczesny wikariusz kapitulny bp Karol Wojtyła, który w swojej mowie pożegnalnej uznał ją za apostołkę czci Najświętszej Duszy Chrystusa. Pochowana została początkowo na cmentarzu białoprądnickim w Krakowie.
Proces beatyfikacyjny: z inicjatywy Zgromadzenia Sióstr Najświętszej Duszy Chrystusa Pana w Krakowie podjęto starania o wyniesienie jej na ołtarze. 9 listopada 1993 w krakowskiej kurii metropolitalnej otwarto proces beatyfikacyjny Sługi Bożej Pauli Zofii Tajber; 12 listopada 1993 Stolica Apostolska wydała zgodę na rozpoczęcie procesu. Odtąd przysługuje jej tytuł Służebnicy Bożej. 5 kwietnia 1994 jej doczesne szczątki zostały przeniesione z białoprądnickiego cmentarza parafialnego do sarkofagu w przedsionku kaplicy domu generalnego zgromadzenia w Krakowie przy ul. Matki Pauli Zofii Tajber 1.