Sławomir Piotr Jerzy Makaruk
Biografia
Sławomir Piotr Jerzy Makaruk urodził się 22 lipca 1932 w Białej Podlaskiej w rodzinie Jana i Marii z Bauerów.
W 1944 roku ukończył 6. klasę szkoły podstawowej w Białej Podlaskiej, a w 1945 rodzina przeniosła się do Torunia, gdzie kontynuował edukację. W 1946 roku rozpoczął szkolenie szybowcowe w Aeroklubie Pomorskim w Toruniu pod kierunkiem L. Belińskiego. Srebrną Odznakę Szybowcową otrzymał w 1951, złotą w 1952.
W 1950 zdał maturę w liceum im. Stanisława Staszica w Warszawie. Początkowo studiował w Szkole Inżynierskiej Wawelberga i Rotwanda, a po jej włączeniu do Politechniki Warszawskiej ukończył wydział lotniczy PW, który ukończył w 1954 roku uzyskując tytuł inżyniera lotnictwa. W tym samym roku rozpoczął pracę w Zakładzie Badań w Locie Instytutu Lotnictwa jako pilot doświadczalny, a później kierownik pracowni szybowcowej Działu Badań w Locie.
Prowadził próby homologacyjne wszystkich badanych w locie szybowców produkcji Szybowcowego Zakładu Doświadczalnego w Bielsku-Białej oraz prowadził badania porównawcze wielu szybowców produkcji zagranicznej.
W 1953 roku podczas I Szybowcowych Mistrzostw Polski w Lesznie zajął 22. miejsce i spełnił dwa warunki do Diamentowej Odznaki Szybowcowej (przelot docelowy 306 km i wysokość 5510 m). W II Szybowcowych Mistrzostwach Polski w 1955 roku w Lisich Kątach zajął 6. miejsce w kategorii szybowców dwumiejscowych. W III Szybowcowych Mistrzostwach Polski w 1956 roku w Jeleniej Górze zajął 2. miejsce.
Aktywnie działał w środowisku lotniczym: w 1956 roku został wybrany na członka komisji restytucyjnej Aeroklubu Rzeczypospolitej Polskiej. Na zebraniu Aeroklubu PRL, odbywającym się w dniach 16–17 grudnia 1956 roku, został wybrany do Zarządu Głównego tej organizacji. W latach 1958–1959 był wiceprezesem Aeroklubu Warszawskiego, w latach 1956–1959 członkiem Zarządu Głównego APRL, 1959–1960 członkiem Komisji Rewizyjnej APRL, 1956–1963 członkiem Komisji Szybowcowej APRL oraz w latach 1958–1963 wiceprzewodniczącym Komisji Balonowej APRL. W 1961 roku wystąpił z propozycją utworzenia w Aeroklubie PRL Komisji Sportowej wzorowanej na przedwojennej Komisji Lotnictwa Sportowego.
W 1957 roku zdobył Złotą Odznakę Szybowcową z trzema diamentami (odznaka nr 26) za przelot otwarty na szybowcu A-9 na trasie Warszawa – Szalamy (678,5 km). W tym samym roku został mu przyznany tytuł Mistrza Sportu w szybownictwie.
W 1958 roku rozpoczął szkolenie balonowe i 27 maja 1959 roku uzyskał uprawnienia pilota balonowego. Od 1961 roku był wiceprzewodniczącym Komisji Balonowej Aeroklubu PRL. W 1960 roku w I Krajowych Zawodach Balonów Wolnych im. Franciszka Hynka zajął I miejsce po przeleceniu 221 km w czasie 5 h 28 min. W 1961 roku zajął I miejsca podczas Zawodów Balonowych o puchar Międzynarodowych Targów Poznańskich, Międzynarodowych Zawodów Balonowych Trophee du Balon Libre w Groningen oraz podczas II Krajowych Zawodów Balonów Wolnych im. Franciszka Hynka.
W 1962 roku podczas próby wyrwania zlotu nurkowego na szybowcu Zefir 2A doszło do urwania skrzydeł i przy ratowaniu się na spadochronie złamał nogę. W kwietniu 1963 roku podjął się badania drgań występujących na szybowcu SZD-21 Kobuz-2 oznakach rejestracyjnych SP-1990. 20 kwietnia, w trakcie pomiarów drgań, doszło do flutteru i jedno skrzydło uległo urwaniu w locie. Sławomir Makaruk nie zdołał uratować się na spadochronie – zginął w szczątkach szybowca w okolicach Bielska-Białej. Prawdopodobnie aparatura pomiarowa, którą miał przymocowaną do kolana, uniemożliwiła mu wydostanie się z kabiny szybowca. Do przedwczesnej śmierci wylatał 2045 godzin na szybowcach, 411 godzin na samolotach i wykonał 83 loty balonowe.
Łącznie prowadził próby 27 typów szybowców, w tym SZD-6 Nietoperz, SZD-8 Jaskółka, Bocian, SZD-11 Albatros, SZD-12 Mucha 100, Antonov A-9, SZD-15 Sroka, SZD-18 Czajka, SZD-19 Zefir, SZD-22 Mucha Standard, SZD-24 Foka, Koser-Hrovat KB-1 Triglav, Ikarus B.C.6 Kobac, Ilindenka 1T, Cijan-Obad Orao, Slingsby Skylark, Ikarus Meteor, KAI-12 Primorec, Let L-13 Blaník, Lommatzsch Lom-58 Libelle Standard. Dokonał też oblotu prototypu PZL M-3 Pliszka (dziewiczy lot).
Był mężem mgr inż. lotnictwa Wiesławy Łaneckiej-Makaruki, ojcem Sławomira, znanego podróżnika, nurka, ratownika górskiego, fotografa. Został pochowany w kwaterze lotniczej cmentarza Wojskowego na Powązkach w Warszawie (kwatera B12-8-27). Podczas pogrzebu nad grobem przeleciał klucz samolotów sportowych i wojskowych.
Ordery i odznaczenia: Był odznaczony Srebrnym i Brązowym Krzyżem Zasługi oraz pośmiertnie Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.