Józef Alojzy Bek
Biografia
Józef Alojzy Bek (Beck) urodził się 21 lipca 1867 w Białej Podlaskiej. Był prawnikiem, działaczem politycznym (socjalistą), społecznym i oświatowym, a także publicystą i teoretykiem ruchu spółdzielczego oraz samorządu terytorialnego. Był ojcem Józefa Becka, ostatniego ministra spraw zagranicznych w II RP.
W Warszawie był cenionym prawnikiem i zaangażował się w ruch robotniczy, zakładając Związek Robotników Polskich. Za działalność w tajnych organizacjach niepodległościowych poniósł karę więzienia, co skłoniło go do osiedlenia się w Galicji, gdzie mieszkał w Limanowej i działał na rzecz lokalnego samorządu. W Limanowej pełnił funkcję sekretarza Rady Powiatowej (1899) i wraz z żoną Bronisławą założył koło Towarzystwa Szkół Ludowych, uruchamiając 11 bibliotek, w tym Bibliotekę Miejską w Limanowej. Aktywnie promował nowoczesne formy gospodarowania i edukację publiczną.
W 1905 dołączył do Ligi Narodowej, był także członkiem Stronnictwa Demokratyczno-Narodowego i od 1907 zasiadał w jego Komitecie Głównym. W 1914 związał się z ruchem legionowym. Po odzyskaniu niepodległości powrócił do Warszawy i w latach 1919–1920 pełnił funkcję wiceministra spraw wewnętrznych. Był prezesem Związku Powiatów RP, redagował pismo Samorząd Terytorialny i od 1919 roku był członkiem Trybunału Stanu.
Józef Bek zmarł 12 grudnia 1931 r. w Warszawie i spoczywa na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 220-5-29).