George Augustus Polgreen Bridgetower
Biografia
George Augustus Polgreen Bridgetower urodził się 11 października 1778 w Białej Książęcej, skąd pochodził jego ojciec pracujący jako służący księcia Hieronima Wincentego Radziwiłła. W 1779 ojciec przeszedł na służbę u księcia Esterházyego, od którego kilkuletni George pobierał lekcje.
George już w dzieciństwie wykazywał talent muzyczny; w 1789 r. dał udane koncerty w Paryżu, Londynie i Bathie/Bristolu. W 1791 r. zainteresował się nim brytyjski następca tronu, późniejszy król Jerzy IV, który nadzorował jego edukację. Od 1795 r. mieszkał na stałe w Londynie, kształcąc się pod kierunkiem François-Hippolyte Barthélémona, Ivana Jarnovicia i Thomasa Attwooda. Do końca XVIII wieku brał udział w około 50 koncertach w londyńskich teatrach, takich jak Covent Garden, Drury Lane i Haymarket, był też zatrudniony przez przyszłego króla w jego orkiestrach w Brighton i Londynie.
W 1802 r. otrzymał zezwolenie na wyjazd do Drezna, odwiedziny do matki i brata. Rok później odbył występ w Wiedniu z Ludwigiem van Beethovenem. Muzyka Beethovena zrobiła na Bridgetowerze duże wrażenie, na tyle, że kompozytor zadedykował mu Sonatę skrzypcową nr 9 w A-dur, op. 47. Po wykonaniu 24 maja 1803 w teatrze Augarten Beethoven grał na fortepianie, a Bridgetower na skrzypcach. Krótko po tym doszło do konfliktu między muzykami, w wyniku którego Beethoven zadedykował utwór Rodolphe Kreutzerowi. Bridgetower powrócił do Londynu, kontynuując karierę i zaczynając także nauczanie. 4 października 1807 r. został wybrany do Królewskiego Stowarzyszenia Muzyków, był też członkiem Trinity Hall, uzyskując w czerwcu 1811 r. tytuł Bachelor of Music. Występował z orkiestrą Królewskiego Towarzystwa Filharmonicznego. W 1816 r. ożenił się z Mary Leech Leeke. Później dużo podróżował, zwłaszcza do Włoch, gdzie mieszkała jego córka.
Zmarł w 1860 r. w Peckham w południowej części Londynu, pozostawiając po sobie 1000 funtów zapisanych siostrze zmarłej żony. Jego szczątki spoczywają na cmentarzu Kensal Green. Dom, w którym mieszkał do śmierci, został wyburzony w 1970 roku.
Własne kompozycje Bridgetowera obejmują Diatonica amonicana fortepian, opublikowane w 1812 r. w Londynie, oraz Henry: A voice na głos średni i fortepian. Listę jego dzieł można znaleźć w Black Music Research Journal, Vol. 10, Nr 2, Fall 1990, w artykule Dominique-René de Lerma.