Czesław Wroczyński
Biografia
Czesław Wroczyński urodził się 19 lipca 1889 roku w Białej Podlaskiej. Był lekarzem epidemiologiem oraz doktorem nauk medycznych; służył jako oficer Wojska Polskiego.
W 1912 ukończył studia medyczne na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Paryskiego. Kontynuował naukę w Saratowie, uzyskując tytuł lekarza i specjalizację z epidemiologii.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1919 został lekarzem powiatowym. W 1920 został mianowany przez Wodza Naczelnego na stanowisko komisarza nadzwyczajnego do walki z epidemią duru plamistego na Kresach. Wstąpił do Wojska Polskiego i podczas wojny polsko-bolszewickiej pełnił funkcję naczelnego lekarza 21. pułku piechoty „Dzieci Warszawy”.
W latach późniejszych pracował w kadrze zapasowej Szpitala Okręgowego nr IX, a w 1921 został referentem w Ministerstwie Zdrowia Publicznego. Był pracownikiem Państwowego Zakładu Higieny i brał udział w pracach Komisji Epidemiologicznej Ligi Narodów; odbył także stypendium Fundacji Rockefellera w Johns Hopkins University w Baltimore, uzyskując dyplom higieny i byc uznawany za jednego z najlepszych stypendystów. Następnie wrócił do Polski, pracując jako naczelnik Wydziału Chorób Zakaźnych w Ministerstwie Zdrowia Publicznego. Od 1923 kierował Szkołą Higieny, a od marca 1924 do 12 kwietnia 1927 był Generalnym Direktor Służby Zdrowia w Departamencie IV w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych. Później pełnił funkcję dyrektora Wydziału Zdrowia i Opieki Społecznej Miasta Stołecznego Warszawy. Od 1928 brał udział w pracach nad ustawą o pielęgniarstwie uchwaloną przez Sejm w lutym 1935 (obowiązywała do 1996). W 1930 uzyskał tytuł doktora nauk medycznych na Uniwersytecie Poznańskim. Został naczelny wizytator higieny szkolnej w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, a od 1935 wykładał higienę na Wolnej Wszechnicy Polskiej. Pełnił również funkcję szefa sanitarnego Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża.
Po wybuchu II wojny światowej w 1939 roku został aresztowany przez Sowietów w rejonie Trembowli. Był przetrzymywany w obozie w Kozielsku, a wiosną 1940 transportowany do Katynia i rozstrzelany przez funkcjonariuszy NKWD. Został pochowany na terenie obecnego Cmentarza Wojennego w Katyniu. Jego żoną była Maria z Dębskich, również lekarka; mieli córki Magdalene i Krystynę oraz syna Mariana.