Bogusław Kaczyński
Biografia
Bogusław Kaczyński (1942–2016) był polskim dziennikarzem, publicystą i krytykiem muzycznym, popularyzatorem opery, operetki i muzyki poważnej, twórcą telewizyjnym oraz animatorem kultury.
Urodził się 2 maja 1942 w Białej Podlaskiej, był synem Jana Kaczyńskiego (1906–1990) i Jadwigi z domu Dołęgowskiej (1910–1980). Pomimo twierdzeń o kresowym ziemiaństwie, pochodził z rodziny chłopsko-rzemieślniczej; ojciec był lakiernikiem i pracował w Podlaskiej Wytwórni Samolotów, a matka zajmowała się domem. Od dzieciństwa uczył się grać na fortepianie i od młodości fascynował się operą.
Zdał maturę w Liceum im. Józefa Ignacego Kraszewskiego w Białej Podlaskiej, a w 1964 ukończył Państwową Wyższą Szkołę Muzyczną im. Fryderyka Chopina w Warszawie. Pracował jako instruktor zespołów muzycznych i akompaniator w Powszechnej Spółdzielni Spożywców w Białej Podlaskiej. W 1971 obronił tytuł magistra sztuki na Wydziale Kompozycji, Dyrygentury i Teorii Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie; pracę seminaryjną napisał o śpiewaczce operowej Adzie Sari, a magisterską o operach Albana Berga; promotorem był Witold Rudziński.
W czasach studenckich prowadził cykl muzyczny „Temat z wariacjami” w Telewizyjnym Ekranie Młodych. Jako student współpracował także z prasą: w 1968 został redaktorem „Ruchu Muzycznego”, a następnie współpracował z działem kulturalnym „Dziennika Ludowego”; pisał felietony i recenzje dla wielu czasopism polskich i zagranicznych.
Telewizyjną rozpoznawalność zyskał w 1974 dzięki występowi w programie Tele-Echo Ireny Dziedzic, w którym zapowiedział wywiad ze śpiewaczką operową Teresą Żylis-Garą. W 1975–1980 stworzył autorski 17-odcinkowy program „Operowe qui pro quo”, za który otrzymał Nagrodę Prezesa KRRiTV (1978) i Złoty Ekran (1979). Prowadził także liczne audycje radiowe i programy telewizyjne oraz relacjonował międzynarodowe wydarzenia muzyczne.
W latach 1981–1990 był kierownikiem Festiwalu Muzyki w Łańcucie; od 1984 do 2012 pełnił funkcję dyrektora Festiwalu im. Jana Kiepury w Krynicy-Zdroju. W 2002 otrzymał tytuł Honorowego Obywatela Krynicy. W 1991 założył Fundację „Orfeo” oraz prowadził firmę Casa Grande Impresariat Artystyczno-Wydawniczy. W 1992 z okazji swoich 50. urodzin zorganizował benefis pt. „Wielka sława to żart” i wydał autobiografię o tym samym tytule. W latach 1993–1996 był prorektorem ds. artystycznych Akademii Muzycznej w Warszawie i prowadził zajęcia z historii opery.
W 2007 doznał udaru mózgu, a w 2016 zmarł na kolejny udar. Został pochowany na Starych Powązkach w Warszawie i pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski. W Białej Podlaskiej i Krynicach upamiętniano go licznymi inicjatywami kulturalnymi i pomnikami.
W 2018 odsłonięto w Krynicy-Zdroju ławeczkę Bogusława Kaczyńskiego. Od 2019 w Białej Podlaskiej organizowany jest Festiwal im. Bogusława Kaczyńskiego, a w 2020 odsłonięto jego pomnik w Parku Radziwiłłowskim.